ก่อนอื่น...ก็ต้องสุขสันต์วันปีใหม่ก่อนล่ะกันนะครับ
ขอให้มีความสุข มีพลังกาย พลังใจ ที่จะต่อสู้กับสิ่งไม่ดี
และมีสติพอที่จะโอบกอดเอาสิ่งดีๆเข้ามาในชีวิตนะครับ
อ้าววว ทำไมหน่าถึงพูดอย่างนี้ล่ะ?

ก็เพราะความสุขอยู่กับเราทุกที่ แต่บางทีเรากลับมองไม่เห็นเท่านั้นเอง
อาจจะเพราะมัวโหยหาความสุขอันยิ่งใหญ่ที่ยังมาไม่ถึง
หรืออาจจะเพราะ หวังกับความสุขที่อาจจะตายไปแล้ว
เลยหลงลืมความสุขเล็กน้อยๆที่ยังอยู่รอบๆข้างเราไป...
ไม่เชื่อ ตื่นนอนตอนเช้า ลองพูดว่า "เฮ้...หวัดดี"กับตัวเองสิ
ไม่มีความสุขก็ให้รู้ไป



ไปสวดมนต์ข้ามปีอยู่เวฬุวันมา...

สุดยอดดดดดดด ไอ่หน่าทำได้แล้ว ถึงจะกลับมาด้วยความเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวนิดหน่อย
แต่ก็คุ้ม...กับการเติมกำลังใจให้ตัวเอง ก่อนจะเริ่มต้นใหม่

ไปถึงห้าโมงครึ่ง ทำวัตรเย็นพอดี...ตอนนั้นยังฟิตอยู่ นั่งคุกเข้าได้เป็นชั่วโมงๆเลย
ได้ยินเสียงพระอาจารย์ไก่นำสวดทำวัตร...เลือดในตัวพล่านเลยแฮะ

คิดถึงเวฬุวัน...รู้สึกเหมือนได้กลับมาบ้านเลย...

บ้าน...หลังนี้ที่เคยทำให้ใจสงบ
บ้าน...หลังนี้ที่หน่าเคยเอาชนะใจตัวเอง
บ้าน...หลังนี้ที่ทำให้หน่ารู้จักอดทน เสียสละ และเข้มแข็ง
บ้าน...หลังนี้ที่เปลี่ยนชีวิตหน่า
บ้าน...หลังนี้ที่สอนให้หน่ารู้จักเป็นผู้ให้





บ้าน...หลังนี้ที่สอนให้หน่า "รัก" คนทั้งโลก ด้วยปัญญา




จำได้ว่าวันนั้นเป็นวันพระพอดี พระอาจารย์เลยพาสวดบทถวายพระ
แล้วก็จะมีบทพิเศษด้วย ชื่อบทมหาเมตตาใหญ่

แต่บทมหาเมตตาใหญ่เนี่ย พระอาจารย์อีกรูปหนึ่งนำสวด ฟังแล้วจับใจมาก
เสียงพระอาจารย์ดีอ่ะ แบบว่า สะกดคนทั้งศาลาได้เลย
แรกๆหน่าก็ชื่นชม แต่ฟังไปอีกนิดหน่อยเลยรู้สึกว่า...
การที่เราจับใจหลงไหลได้ปลื้มกับเสียงสวดมากเกินไป ก็เหมือนเราหลงไปกับเปลือก ไม่ใช่เข้าถึงแก่น

...หน่าเลยตัดสินใจรู้สึก เฉยๆกับเสียงเพราะๆ
แต่ จับใจกับความหมายของบทสวดมนต์ตรงหน้า

พอจบมหาเมตตาใหญ่ก็ต่อด้วยบารมี๓๐ทัศน์ บทนี้หน่าฟังบ่อยๆในคอมฯ
แต่บอกตามตรงว่าเสียงในคอมที่หน่าฟัง ไพเราะสู้เสียงพระอาจารย์ไม่ได้จริงๆ

เสร็จแล้วจำไม่ได้ว่าสวดอะไรอีก...แต่สวดเสร็จประมาณทุ่มนึง
พระอาจารย์บอกให้พักผ่อน แล้วเจอกันอีกทีตอนสามทุ่ม...

หน่าเองก็แปลกใจ ถ้าเจอกันสามทุ่ม หน่าก็มีเวลาพักเกือบสามชั่วโมง!!!

เวลาตั้งสามชั่วโมง หน่าจะเอาไปทำอะไรดีวะ?

พอลงจากศาลา..แล้วก็แปลกใจ...โอวว มายยย กอดดดด

สนามหญ้าเต็มไปด้วยผู้คน...เดินเล่นบ้าง นั่งเล่นบ้าง คุยกันบ้าง และแปดสิบเปอร์เซ็นต์คือช่วยกันปล่อยโคมไฟ

หน่านั่งลงริมฟุตบาท...มองดูพวกเค้า แล้วมองดูใจตัวเอง...มีความสุขนะ
ไม่รู้สิ...แค่เห็นความสุขของคนอื่นก็มีความสุขเหมือนกัน...
วันนั้นพระจันทร์ก็เต็มดวง ท้องฟ้าก็เปิด ดาวเยอะอ่ะน่ะ(ใครที่เคยดูดาวอยู่เวฬุวันจะรู้ว่าดาวเยอะตั้งแต่หัวค่ำเลย)
อยากจะบอกว่าบรรยากาศดีมากๆ จนคิดว่าสามชั่วโมงที่พระอาจารย์ให้...
น้อยไป...
นั่งอยู่ทั้งคืนก็ไม่เบื่อ...

นั่งเล่นไปสักพัก ...อยากปล่อยโคม...ไปบูชาโคมเก้าสิบเก้าบาท
แต่จ่ายไปร้อยนึง...อ่ะนะ

บางคน...เค้าปล่อยเป็นครอบครัว
บางคน...เค้าปล่อยเป็นคู่
แต่กรู...กรูปล่อยคนเดียวเว้ยเฮ้ยT^T

อ่ะนะ แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาหรอก...
ขอให้พ่อแม่มีความสุข โรคภัยอย่าได้เบียดเบียน
ขอให้ญาติๆมีความสุขความเจริฐกันทุกคน...
ขอให้โลกนี้เต็มไปด้วยความรักและสันติภาพ

และสุดท้าย

ขอให้ผู้หญิงคนนั้น คนในคำอธิษฐานมีจริง...ได้โปรดออกมาเจอหน่า
ก่อนวันที่11ธ.ค.2010
ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร...หน่าก็อยากเจอคุณ
อยากเจอคนที่ทำให้หน่าตกหลุมรักอีกครั้ง
...อยากมีใครสักคน จริงๆว่ะ
ความโสดมันก็ดีนะ ...แต่หน่าไม่ชอบอ่ะ


มันเหงาโคตรๆ


ถึงจะปีใหม่แล้ว หน่ายังรอคนในคำอธิษฐาน...เหมือนเดิม




เอาล่ะ...สามทุ่มมาถึง หน่าก็ขึ้นไปบนศาลา
แล้วพระอาจารย์ก็สวดๆๆๆหลายบท

แต่บทสุดท้ายรู้สึกจะเป็นพระครูปลัดฯนำสวด ท่านเป็นผู้อำนวยการศูนย์ปฏิบัติธรรมเวฬุวันอ่ะคับ

หน่าจำได้เลยว่าบทที่สวดตอนเที่ยงคืนคือบทที่หน่าเคยสวดบ่อยๆ(สวดแทบทุกครั้งที่สวดมนต์)...
ท่านสวดบทสวดที่ชื่อ"ชะยันโต"อ่ะคับ คือบทนี้จะเป็นบทอวยพรตามปกติหน่าเอง(และหลายๆคน)จะสวดหลังจากสวดพาหุงมหากาเสร็จน่ะครับ

คือนักสวดที่สวด"ชยมงคาถา"หรือ"คาถาพาหุงฯ"จบ จะสวดบท"ชะยันโต"
หลังจากที่สวดบทพาหุงฯเสร็จ เพื่ออวยพรให้เป็นสวัสดิผลกับตัวเอง นั่นเอง
ครับ

แต่ท่านพระครูเลือกสวด"ชะยันโต"เลย โดยไม่มีพาหุงฯ ท่านคงจะตั้งใจอวยพรให้พวกเราน่ะครับ



หลังจากสวด"ชะยันโต"ซ้ำๆหลายๆบท พระครูก็ให้พร อีกนิดหน่อย พวกเรากรวดน้ำและอุทิศส่วนกุศลกัน
กว่าจะเสร็จเป็นเวลาเที่ยงคืนครึ่ง หลังจากนั้น...รู้สึกว่าใจเบาลงมาก



ปีใหม่แล้วสินะ...
สิ่งดีๆจะเข้ามาในชีวิตหน่าสินะ...เชื่ออย่างนั้น
พยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ถึงแม้ว่า...
จะเป็นคนอารมณ์ร้อนซักนิด แก้ไม่หายนานแล้ว
แต่ก็...จะมีสติทุกครั้งที่โมโหล่ะกัน


ขออาราธนาคุณพระศรีรัตนตรัย และอำนาจสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในสากลโลก
ขอความสุขความเจริญจงเกิดแก่ตัวท่านครับ










ถึงเธอ...
คิดถึงทุกวันนะ แต่อยู่ที่ว่า วันไหนคิดถึงมาก
วันไหนคิดถึงน้อยเท่านั้นเอง
คิด...
(ถึง)



ความรุ้สึกที่บอกวันนั้น
(วันที่20พฤศจิกายน 52)
วันนี้...ขอโทษนะที่ยังรู้สึกเหมือนเดิม


แต่ไม่ต้องห่วงหรอก


คนๆนี้จะไม่ทำให้เธอลำบากใจแน่นอน




จนถึงวันนี้ รู้ตัวดีว่า ไม่ใช่ที่ๆของหน่าที่จะยืนอยู่ข้างๆเธอ
รู้ดีว่า...ควรทำอย่างไร
ยืนอยู่ตรงไหน


แต่ขอแค่ได้คิดถึง จะเป็นอะไรไหมครับ...




ขอบคุณความอบอุ่นของเธอที่อาจจะไม่รู้ตัวว่ามันทำให้หน่าสุขใจ


ขอบคุณช่วงเวลาครึ่งชั่วโมงบ้างหนึ่งชั่วโมงบ้างหรือนานกว่านั้นบ้าง


เวลาเหล่านั้นที่หน่ารับรู้ว่าเธออยู่ข้างๆ แม้จะเป็นอีกฟากของจอก็ตาม


แต่มันคือเวลาที่อบอุ่นที่สุด




คนๆนั้นจะรู้ตัวบ้างไหม








ความรักของหน่าที่เกิดขึ้น...มันไม่ใช่ความรักในโลกแห่งจินตนาการ แต่มันคือโลกแห่งความจริง ที่หน่าต้องเข้าใจความรู้สึกที่เกิดขึ้น
...ความรู้สึกที่สับสน ซับซ้อน และ"อิ่มเอม"...
ในโลกที่มีเธอเป็น"ที่รัก"แต่ไม่ได้มีเธอเป็น"คนรัก"

...และ...

โลกที่รอคอยคนในคำอธิษฐานซึ่งจะกลายมาเป็นคนรัก...

สองสิ่งนี้เกิดขึ้นพร้อมๆกัน จริงๆแล้วความปรารถนาในส่วนลึกก็อยากให้
"ที่รัก"ที่หน่าหลงรักในวันนี้...กับ...
"คนรัก"ที่หน่ารอคอย...เป็นคนๆเดียวกัน


...มันคือบทสรุปมั๊ย?...ไม่รู้ แต่มันคือความสุขใจ คือความอบอุ่น
มันคือ"รัก"ที่หน่าเต็มใจจะ"ให้"...มันคือความอิ่มเอมใจของคนที่ได้รัก



สวัสดีปีใหม่ครับ...ความรัก